Live hören
Jetzt läuft: Fancy von Amaarae

Κανένας Αποχαιρετισμός - Not a Farewell to Dimitri

Dimitris Eipides

Zum Tod von Dimitris Eipides

Κανένας Αποχαιρετισμός - Not a Farewell to Dimitri

Von Sofia Stavrianidou

Το 2021 ξεκίνησε με μια εξαιρετικά δυσάρεστη είδηση για τον κόσμο του κινηματογράφου: έφυγε από την ζωή στα 82 του ο Δημήτρης Εϊπίδης, ο εμπνευστής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Δ\τής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από το 2010 έως το 2016 και ο θεμελιωτής του τμήματος του ΦΚΘ Νέοι Ορίζοντες, που άνοιξε ένα παράθυρο στους νέους κινηματογραφιστές και εισήγαγε το κοινό σε άγνωστες για την Ευρώπη κινηματογραφίες.

Ο Δημήτρης Εϊπίδης υπήρξε Προγραμματιστής σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου, το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Τορόντο για περισσότερα από 25 χρόνια και ήταν ιδρυτής του φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μοντρεάλ. Οραματιστής, πρωτοπόρος και διαισθητικός αναλυτής του κινηματογράφου, ο Δημήτρης Εϊπίδης ήταν μια φωτεινή προσωπικότητα με διεθνές κύρος. Εχαιρε μεγάλου σεβασμού από την διεθνή κοινότητα του σινεμά και μεγάλης αφοσίωσης από τους συνεργάτες του σε όλα τα μέρη του κόσμου όπου εργάστηκε.

Πιθανά, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να εξάρει κανείς την διακεκριμένη πορεία του στα φεστιβάλ, τις θέσεις που κατέλαβε στον κινηματογραφικό χώρο στα πενήντα χρόνια της καριέρας του, τους τίτλους του, τις περγαμηνές ή τις σπουδές του σε σημαντικά πανεπιστήμια του κόσμου. Αυτά αποτελούν μέρος ένος βιογραφικού που αδυνατεί να αποτυπώσει το μέγεθος της προσφοράς του στο χώρο του σινεμά και την βαθιά επιδραστικότητά του στους ανθρώπους που συνεργάστηκε στενά ή και πιο απομακρυσμένα. Επιδραστικότητα είναι το λήμμα που του ταιριάζει. Εχοντας την σπάνια τύχη να εργαστώ πλάι του για έξι χρόνια και απολαμβάνοντας επιπρόσθετα την φιλία του, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι ο Δημήτρης Εϊπίδης  ήταν ένας άνθρωπος φωτεινός, που σκόρπιζε γνώση εσκεμμένα ή μη. Δίδαξε πώς χτίζεται ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ, πώς γίνεται ο ποιοτικός προγραμματισμός μακριά από συμφέροντα, συμπάθειες και κλίκες, δίδαξε πώς πρέπει να βλέπουμε τις ταινίες και τι να προσέχουμε, πως τα ντοκιμαντέρ δεν είναι βαρετά αλλά συναρπαστικά, πως πάνω από τις ταινίες και την δουλειά πρέπει να υπάρχει ήθος και ευγένεια σε όλη την αλυσίδα των συνεργασιών και της καθημερινότητας, πώς το προσωπικό στίγμα επιλογών είναι ταλέντο και δεν αποκτιέται με συνταγές, πως η ψυχή, τέλος, αποτελεί τον μοχλό αυτού που αγαπάς και αυτού που δεν αγαπάς και τούτο μπορεί να γίνει ταγός της δουλειάς σου.

Άνθρωπος δύσβατος πολύ συχνά, δυσανάγνωστος και απρόβλεπτος ήταν πάντα ευγενής, ένας αληθινός gentleman προς πάσα κατεύθυνση και με ένα πηγαίο αυτοσαρκασμό που γκρέμιζε κάθε εγκώμιο που κάποιος έπλεκε για εκείνον. Τα γέλια μέσα στις παρέες του ήταν πάντα ανεκδιήγητα, σε παρέες που η κουβέντα δεν ήταν ποτέ οι ταινίες, αλλά βιωματικές ιστορίες που λάτρευε να αφηγείται, το καλό φαγητό και οι συνταγές, τα ταξίδια και οι ερωτήσεις περιέργειας για να γνωρίσει όσους δεν γνώριζε γύρω του. Γιατί είχε μια έμφυτη περιέργεια να γνωρίζει τους συνανθρώπους του, αυτό που πιθανά τον έθετε σε ένα άλλο επίπεδο στην δουλειά του.

Τον βλέπω μπρστά μου τώρα να με μαλώνει για τον άνωθι ύμνο και τα εγκωμιαστικά λόγια. Κι αυτά δεν τα ήθελε και απεχθανόταν την προβολή και την αυτοπροβολή. Το φοβερό είναι ότι τίποτα από αυτά δεν αποτελεί υπερβολή για τον Δημήτρη Εϊπίδη. Οι λέξεις εδώ τελειώνουν και το αντίο δεν του αρμόζει. Του αρμόζει ένα χειροκρότημα, κι ας μην το ήθελε. Μια ωραία παρέα με ένα ποτηράκι κρασί και γέλια. Και μια αέναη ζωή μέσα στην καρδιά μας. Θα ζει εκεί για πάντα.

Stand: 08.01.2021, 14:05